2 en 3 augustus

Gisteren begon een nieuwe week van deze outreachfase, alleen dan niet in Bottlebrush zelf, maar op een school daar vlakbij. Het hands-team vertrok wel naar Bottlebrush om daar aan de slag te gaan in de kliniek. Voor de overige teams was het even wennen aan een nieuwe omgeving en nieuwe kinderen, dus flexibiliteit en creativiteit voor de programma’s was wel nodig.
Na die eerste dag hadden we allemaal een goed beeld gekregen van de school, de bruikbare middelen en de kinderen en konden we ons beter voorbereiden. Hieronder vind je per team een beschrijving van de afgelopen dagen (en een rechtstreeks verslag van een van de deelnemers uit het sportteam, dus vandaar deze keer wat meer aandacht voor het sportteam).

Het kids-team kreeg deze eerste dag vier verschillende jaarlagen en voor elke jaarlaag kregen ze een kwartier de tijd om een programma te draaien. Dit bestond uit een poppenspel, liedjes, een dansje en een bemoedigend praatje met als hoofdthema ‘dromen’, wat vervolgens werd gekoppeld aan Jezus en Zijn liefde voor kinderen. Na afloop hoorde je de kinderen nog door de gangen de liedjes zingen die ze net geleerd hadden.
De tweede dag…..
Tof om te vertellen is ook het gesprek met de Principal de tweede dag. Hij vertelde hoe hij de veranderingen in de school had gezien vanaf het moment dat de Good News Centre was begonnen met haar voedselprogramma en hoe hij opnieuw een verbetering zag in de concentratie van de kinderen tijdens de lessen en vooral ook het aantal kinderen dat naar school kwam. Voorheen bleven er nog veel kinderen thuis omdat die geen zin hadden, maar nu was echt iedereen aanwezig. Ze keken uit naar hun dag met het sportteam, het medische team en het kids-team.

Het medische team heeft de eerste dag twee klassen met in totaal 80 kinderen behandeld. Zij kregen telkens een klas naar zich toegestuurd, waarvan elk kind werd bekeken. De meeste klachten waren buikpijn, oorpijn of hoesten, maar meestal waren ze gewoon nieuwsgierig en genoten ze van de persoonlijke aandacht die ze kregen.
De tweede dag waren weer twee andere klassen aan de beurt.

Het sportteam kreeg de eerste dag een groep van honderd kinderen uit de hoogste klas toegewezen. Jongens en meisjes gingen elk naar een eigen plek. De jongens kregen een stevige warming-up, gevolgd door een echte voetbaltraining en afgesloten met een toernooi. De meisjes kregen ook een warming-up, gevolgd door een volleybaltraining en later nog een partijtje trefbal.
De eerste dag bracht veel nieuwe ervaringen met zich mee: enthousiaste en lachende gezichten, goede gesprekken over school, thuis, familie en dromen en tegelijkertijd ook veel concurrentie tijdens het sporten, vooral bij de meisjes. We begonnen en sloten het sporten af met gebed en hieruit volgden ook een aantal toffe gesprekken.
De tweede dag bleek dat we elke dag een andere jaarlaag kregen toegewezen, dus ons streven om echt een band op te bouwen met de kinderen gedurende de week werd omgezet in een streven om in één dag de groep dichter bij elkaar te brengen. We ontmoetten een aantal ‘sportleerlingen’ van de vorige dag die duidelijk teleurgesteld waren dat we niet meer met hen zouden sporten, wat wel aangeeft dat ze het echt naar hun zin hadden gehad.

Nu ik toch aan het schrijven ben, maak ik gelijk van de gelegenheid gebruik om een persoonlijke ervaring van vandaag te delen (voel je vrij om dit over te slaan :)). Ikzelf leidde ook één van de groepjes en mijn groepje bestond uit enthousiaste en soms iets té fanatieke meisjes. Toen dit bijna uit de hand liep werd het spel stopgezet en heb ik met ze gepraat over hoe je met elkaar om moest gaan tijdens het sporten: dat je niet tégen elkaar maar met elkaar moest spelen, dat ze stuk voor stuk heel bijzonder zijn en dat daarom respect voor elkaar heel belangrijk is en vooral ook dat ze elkaar nodig hebben. Toen ze dat inzagen konden we verder en het resultaat was een geweldig potje volleybal. We sloten af met gebed en ik vroeg of één van hen wilde bidden. Bidden bleek – behalve het ‘schoolgebed’ – volkomen onbekend terrein voor hen, dus ik heb ze uitgelegd wat bidden inhield. Uiteindelijk gingen we samen bidden en vroeg ik ze allemaal één ding te bedenken waar ze God dankbaar voor waren en dit vervolgens omstebeurt hardop uit te bidden. Voor sommigen was dit de school, de leraren, hun moeder of broertje en een enkeling zei zelfs ‘thank You God for sending these people to us to give us such a great time’. Achteraf werden de kinderen nog persoonlijk gezegend. Afscheid nemen deden we met een flinke hug en sommigen zelfs met een paar tranen. Het is tof om te merken dat de meiden in zo’n korte tijd toch dichter bij elkaar zijn gekomen en echt iets van God hebben meegekregen.

Verder zijn er deze ochtend nog onderbroeken uitgedeeld op school en het was bijzonder om te zien hoe blij de kinderen hier mee waren.

Die middag zijn we met alledrie de teams nog naar Bottlebrush gegaan. Hier was het resultaat echt te zien van twee dagen hard werken door het praktische team. Ze hebben echt geweldig werk verzet (een aantal muren waren geverfd en gedroogd, er is gestukadoord, schoongemaakt en de kliniek is echt enorm opgeknapt).
Op het gebruikelijke sportveldje is er met een groot aantal kinderen nog spelletjes gedaan en voetbal gespeeld tot het tijd werd om ‘naar huis’ te gaan. Vanmiddag hebben we nog geëvalueerd, weer heerlijk gegeten en nu zijn we een avondje vrij om weer een beetje bij te komen. Het is echt bijzonder om te zien hoe God door die kleine momenten heen werkt in kinderen en hoe simpele gebaren zo’n uitwerking hebben op hen. We kijken uit naar wat God nog meer gaat doen in deze school en in Bottlebrush!

Veel liefs,
Annerieke